Iets over de stichting Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders

Kaap Hoorn is het zuidelijke uiteinde van het Zuid-Amerikaanse continent, dat ver uitsteekt in het stormachtige zeegebied van de "roaring forties", de "brave" westenwinden. Deze kaap lag op de laatste routes waar zeilende vrachtschepen nog exploitabel waren, zoals de graanvaart van Australië en de nitraatvaart van Chili naar Europa. Op die reizen was de ronding van Kaap Hoorn het dieptepunt in het zware bestaan van de opvarenden en tegelijk het hoogtepunt van hun zeemansprestatie. Zeelui die dit hebben meegemaakt voelen zich verbonden. De eersten die aan dit gevoel vorm gaven waren enkele Franse kapiteins, die in 1933 te St. Malo de "Amicale des Capitaines au Long Cours Cap Horniers" oprichtten. Na de Tweede Wereldoorlog, toen de zeilvaart was verdwenen, ontstonden in verschillende landen secties van de Amicale. Het lidmaatschap werd na enige tijd toegankelijk voor allen die - in welke rang ook - Kaap Hoorn op vrachtvarende zeilschepen hadden gerond. De Vereniging van Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders is in 1959 opgericht. Hoorn werd als zetel gekozen omdat de kaap in 1616 door haar ontdekkers, Le Maire en Schouten, naar die stad, vanwaar zij waren uitgezeild, was genoemd.

Een Nieuwe loot aan een oude stam

De hedendaagse Kaap Hoorn-vaarders

Naar de letter van de statuten van weleer, zijn er in onze tijd geen “echte Kaap Hoorn-vaarders” meer. Immers, de tijd dat ladingvervoerende zeilschepen de wereldzeeën bevoeren is lang voorbij en zal in die vorm ook niet meer terugkeren. Er is heden ten dage echter een geheel andere categorie zeevaarders , die zeilend in kleine scheepjes (waarvan vaak de lengte over alles de 12 meter nauwelijks te boven gaat), alle gevaren, zelfs die van de Zuidelijke oceanen trotserend tot opmerkelijke prestaties komen.